Από τις 17 του μήνα τα φαρμακεία της Αθήνας αρνούνται να εκτελέσουν συνταγές ασφαλισμένων του Δημοσίου. Τα χρέη του ταμείου στους φαρμακοποιούς συσσωρεύονται από το τέλος Μαιου. Αυτό σημαίνει ότι το φαρμακείο έχει πληρώσει μέχρι σήμερα στις αποθήκες τα φάρμακα για 5 μήνες χωρίς να εισπράξει την αξία τους , τα μεροκάματα αλλά πληρώνοντας και Φ.Π.Α. τεσσάρων μηνών. Δηλαδή το κράτος εισπράττει χρήματα τα οποία χρωστάει.
Σε όλη την Ευρώπη οι κυβερνήσεις προσπαθούν να στηρίξουν τους μικρομεσαίους ώστε να μπορεί να κυκλοφορήσει η οικονομία. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση στέλνει σημειώματα για την λεγόμενη περαίωση στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις απειλώντας με ελέγχους και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί ο νους του κάθε υπεύθυνου Και έκαναν και την απογραφή.Είναι η χειρότερη κυβέρνηση που πέρασε από τον τόπο. Είναι το απόλυτο κενό. Ότι πιο άχρηστο θα μπορούσε να υπάρξει.
Επανέρχομαι όμως στο αρχικό θέμα. Κάποιοι άνθρωποι πληρώνουν συγκεκριμένα ποσά για να βγάλουν μια σύνταξη , ένα εφάπαξ , να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη . Κάποιοι άλλοι υπηρετούν στην διαχείριση αυτών των χρημάτων . Θεώρησαν λοιπόν αυτά τα χρήματα κληρονομιά δικιά τους και αποφάσισαν να τα παίξουν στα χρηματιστήρια , να αγοράσουν δομημένα και μη ομόλογα και να πληρώσουν τα αφεντικά τους που τους βοήθησαν να πάρουν αυτές τις υπεύθυνες θέσεις. Άφησαν τα ταμεία χωρίς χρήματα τους ασφαλισμένους χωρίς φάρμακα και συντάξεις και έχουν την απαίτηση τα φαρμακεία να συνεχίσουν να χρηματοδοτούν αυτή την κατάσταση.
Άπειρες φορές οι φαρμακοποιοί έχουν προτείνει τρόπους ακόμη και για την μείωση των φαρμακευτικών δαπανών. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ότι η μηχανοργάνωση των ασφαλιστικών ταμείο είναι η αναγκαία συνθήκη για όποια μεταρρύθμιση θελήσουν να κάνουν στο τομέα φάρμακο.
Αλλά όπου υπάρχει το απόλυτο κενό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Και μια υπενθύμιση για τον Αβραμόπουλο. Οι υποσχέσεις για το πότε θα πληρωθούν οι φαρμακοποιοί είναι πρέπον να γίνονται από τον αρμόδιο υπουργό που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Πετραλιά .
Περαστικά μας.
